Mijn Visie
Wat je voelt
Soms is er al iets voelbaar, nog voor er woorden zijn.
Je stapt een ruimte binnen en je lichaam reageert.
Er wordt gesproken, maar onder de woorden beweegt iets anders.
Een ontmoeting lijkt eenvoudig, en toch blijft er iets hangen.
Vermoeidheid, spanning, of een moeilijk te benoemen gevoel.
Dan komt vaak de vraag:
is dit werkelijk, of ontstaat het in mij?
Wat voelbaar is, is zelden willekeurig.
Het lichaam neemt waar, vaak subtieler en sneller dan het denken.
Niet alles wat gevoeld wordt, hoeft begrepen te worden.
En niet alles wat verschijnt, vraagt om een verhaal.
Gevoeligheid is geen teveel.
Het is een vorm van waarnemen.
Iets dat zich toont in signalen, in kleine verschuivingen,
in wat onder de oppervlakte aanwezig is.
Wanneer het tempo zakt, wordt dat vaak duidelijker.
Niet omdat er iets nieuws bijkomt,
maar omdat er meer ruimte ontstaat om te merken wat er al is.
In vertraging verfijnt de waarneming.
In stilte wordt voelbaar wat eerder onopgemerkt bleef.
Verandering zit zelden in het grote.
Ze toont zich in kleine momenten:
het herkennen van een spanning nog voor ze zich opbouwt
het aanvoelen van een grens
het onderscheiden van wat eigen is en wat niet
of eenvoudigweg het opmerken van wat er speelt, zonder het meteen te benoemen
Er hoeft niets geforceerd te worden.
Soms ontstaat helderheid in één enkel moment van aandacht.
Niet door te zoeken,
maar door aanwezig te zijn.
Adem.
Vertraag.
Voel.
Van daaruit ontvouwt de rest zich.
